• Home
  • Nieuws
  • De excursie naar Vinkeveen - zaterdag 13 mei 2017

De excursie naar Vinkeveen - zaterdag 13 mei 2017

Maar liefst 26 mensen hadden zich hier voor opgegeven.  Het beginpunt was het oude stationsgebouw van Demmerik, dat sinds een jaar bekend staat onder de naam Spoorhuis.  Het is heel speciaal gerestaureerd met een doordachte combinatie van deels opknappen en deels laten zoals het al die jaren is geweest. Als je niet beter wist zou je zo naar het loket lopen om een kaartje te kopen.

 

Het station ligt aan de pas in 1912 geopende en in 1956 al weer voor personenvervoer gesloten spoorlijn van Aalsmeer naar Nieuwersluis. De bewoners van de streek raakten door de aanleg uit hun isolement. In Nieuwersluis konden ze overstappen om verder de wereld in te trekken. Tot 1986 is de spoorlijn nog wel in gebruik gebleven voor goederenvervoer. Langer kon het echt niet meer. Er was door de aanleg van de A2 een situatie ontstaan, die op den duur wel onhoudbaar moest worden. De lijn kruiste op haar weg naar Nieuwersluis namelijk vanaf 1948 deze vierbaans snelweg van Amsterdam naar Utrecht. Iedere keer moest het autoverkeer stilgezet worden om een trein te laten passeren. De witte Porsches van de Rijkspolitie rukten dan uit om dat zo adequaat mogelijk uit te voeren, maar het ging natuurlijk steeds vaker mis. U kunt binnenkort zonder achterom te kijken ongehinderd wandelen op een gedeelte van dit voormalige spoor, in ieder geval tot station Oukoperdijk. NS directeur Roger van Boxtel opent daartoe op 29 juni een negentien kilometer lange wandelroute van Uithoorn naar het oude, tot hotel omgetoverde station van Abcoude. 

Na dit bezoek wandelde de groep steeds meer uiteenvallend langs de smalle rijweg richting Vinkeveen. Bij de ophaalbrug lag de boot klaar voor de ophanden zijnde tocht over het Demmerikse deel van de Vinkeveense plassen.

 

De tien langzaamste wandelaars konden niet meer aan boord, zodat die op hun gemak naar het volgende onderdeel van de excursie konden lopen. Dat was die hele grote kerk, de RK Kerk St. Jan de Doper, die tot ver in de omgeving het landschap domineert. Hij biedt plaats aan 1150 personen en is rond 1880 in twee jaar tijd als bedevaartkerk gebouwd. Een nagemaakte Lourdesgrot verving het in die tijd onbereikbare echte Lourdes. Volgens de welbespraakte rondleider (die 15 jaar lang van alles had gedaan binnen en buiten het gebouw) liep het jarenlang storm tot de bisschop de devotie verbood naar aanleiding van de uitspattingen die er mee gepaard gingen. Het aantal zitplaatsen was geen overbodige luxe omdat Vinkeveen naast haar eigen inwoners heel veel in het veen werkende katholieke Westfalers herbergde. Een via de satelliet in gang gezet belletje verstoorde even de serene rust binnen het Godshuis. Lichte paniek, de vaargroep bleek na wat plofjes van de motor stil te liggen in een brede sloot, volgens zeggen de Geuzensloot. Eigenlijk niet ver van het vaste land. De kapitein heette toevallig Pater, maar dat veranderde niets aan de situatie. Zijn door hem opgeroepen broer dook na verloop van tijd op als de reddende engel. Het was wel droog gebleven en het meegekregen lunchpakketje zorgde voor wat afleiding tijdens het wachten.

 

Wij kerkbezoekers prezen ons gelukkig dat we de boot hadden gemist. Een van de vele pastoors van Vinkeveen schijnt ook geluk gehad te hebben. Om dat uit te leggen zal ik proberen een lang verhaal kort te maken. In principe liepen wij bovenop water, want onder de kerk ligt een kerkmeer met een diepte van 80 cm om de houten palen waarop hij is gebouwd tegen verrotting te beschermen. Dit werkt nog steeds, want voor de onlangs uitgevoerde vijf miljoen euro kostende restauratie ging Monumentenzorg niet over een nacht ijs. Na jarenlange metingen kreeg het kerkbestuur net op tijd toestemming voor de uiteindelijke redding van dit markante gebouw. De verzakking bleek nagenoeg verwaarloosbaar. 
Maar goed , de hele kerkvloer is met tegeltjes bekleed, met uitzondering van de altaar vloer. Die schijnt vroeger van hout geweest te zijn. Onder de kerk is het altijd vochtig, zodat de kans bestaat dat er verrotting op gaat treden. Volgens de overlevering zakte de pastoor terwijl hij de zegen uitsprak ineens naar beneden, de vloer had het begeven. Gelukkig had hij de handen vrij zodat hij zich ternauwernood net zo lang aan het altaar vast kon klampen tot toegesnelde parochianen hem voor een nat pak, of erger, konden behoeden.

Onze boottocht viel wel in het water, maar desondanks hebben wij genoten van dit verkorte dagje uit. Voor degenen die de boot gemist hebben ligt er, samen met de gestrande mededeelnemers, een geheel nieuwe excursie in het verschiet. Aarzel niet om in te tekenen als het zover is!  Er gebeurt altijd wel iets, daar hoeft u niet bang voor te wezen.       

Gerard Baar