Scholenproject 2017-De Reevaart

Jonkheer Ridder Godard van Reede was heel even terug                                Gerard Baar

Scholenproject 00 Reevaart Godart van ReedeHij stond in vol ornaat te wachten voor het fraaie toegangshek dat de oprijlaan naar zijn kasteel afsluit voor ongenode bezoekers. Dit keer stond het uitnodigend open om de kinderen van groep 7 en 8 van de Kremer- en de Warinschool door te laten. Na een korte toespraak schreed hij, gevolgd door wat uit de pas lopende scholiertjes, in de richting van de hoofdingang. Net voor de prachtige roodbloeiende rozenperken boog hij af naar de achter het koetshuis gelegen studio.
Godard was op initiatief van twee zich ‘de oude meesters’ noemende gepensioneerde onderwijzers even uit zijn tijd teruggeroepen. Hoe Cees Stalenhoef en Herman van der Molen hem zover gekregen hadden, verklapten ze mij niet. De genodigden kregen bij de deur allemaal een hand van de bedenker van de Reevaart. Hij zag in 1629 vanuit zijn kasteeltoren in zijn vuistje lachend toe, hoe een fiks aantal met de schop uitgeruste mannen zijn droom verwezenlijkten. Zijn vaart sneed een grote bocht van de Vecht af en verkortte zodoende de ‘Keulsevaart’. Zo luidde in de volksmond de naam voor de scheepvaartroute van Amsterdam naar Keulen. Die Reevaart speelde meer dan 250 jaar een rol van betekenis, om precies te zijn tot de opening van het Merwedekanaal in 1892. In de jaren vijftig van de vorige eeuw ontwikkelden zich plannen om de steeds meer in verval rakende vaart in het kader van de ontwikkeling van Nederhorst den Berg te gaan dempen. In 1969 spoten een paar dikke buizen grote hoeveelheden zand uit de Spiegelplas in de schepping van Godard van Reede. De schep had zijn tijd gehad..

Scholenproject 19aDe kinderen van beide scholen hadden van de oude meesters de opdracht gekregen om na te denken over een eventuele terugkeer van de Reevaart in het dorpsbeeld. Ze bleken aardig hun best gedaan te hebben in het wekelijkse uurtje dat ze aan het project mochten besteden. Iedere keer kwam er een groepje leerlingen naar voren om aan de hand van een videopresentatie hun aandeel in het geheel toe te lichten. Binnen een plukje uit wisselende grootte bestaande kinderen sprong het kleinste meisje onbevangen met aanwijsstok en al omhoog om haar betoog toe te lichten. Ze wees de pas in 1975 geplante boompjes aan op een hoog op het filmdoek verschenen foto. Vervolgens richtte ze de stok op  een recente foto waarbij zij de zaal meedeelde dat het ‘grote boompjes’ waren geworden.

DE CONCLUSIE
Het bleek dat de kinderen tijdens de uitvoering van dit project nagedacht hadden over wel of niet dempen. Op het moment dat de heer Kneppes (directeur van de Harmine Wolters Stichting) de mening van de kinderen ging vragen barstte er een hoosbui los. Zo hevig dat er in een mum van tijd een nieuw gegraven Reevaart mee vol had kunnen lopen. Een jongen gaf als argument dat indien de vaart terugkwam het gevaar erin zat dat daardoor meer mensen graag in Nederhorst den Berg wilden gaan wonen. Dan zouden er steeds meer huizen nodig zijn met het gevolg dat er natuur verdween. Een andere naar zijn mening gevraagde jongen zei kortaf nee. Uiteindelijk bleek het dat de meeste deelnemertjes tegen het opnieuw graven van de Reevaart waren. Ze zagen problemen met de infrastructuur, eentje opperde zelfs dat er files bij een openstaande brug zouden komen. Sommigen brachten naar voren dat het veel te veel geld ging kosten en veel ongemak teweeg zou brengen. Een meisje, kind van deze tijd, wees erop dat de parkeerplaatsen niet gemist kunnen worden.     
De eerlijkheid gebiedt, dat ze ook oudere mensen gevraagd hadden hoe zij tegenover het graven van een nieuwe Reevaart door het dorp stonden. Het kwam niet helemaal uit de verf tijdens de presentatie, maar ik begreep dat daarvan de uitslag 57% voor en 43% tegen zou zijn. Bij de jeugd was dat zo te zien ongeveer 20% voor en 80% tegen. Mijnheer Kneppes probeerde ze nog een beetje van hun standpunt af te brengen, maar ze gaven geen krimp. De kinderen bleken praktisch ingesteld en wars van sentimenten, omdat ze nooit de oude toestand hebben meegemaakt.
Tot slot deelden de oude meesters met gulle hand flessen wijn uit aan al degenen die hen hadden bijgestaan om dit onderzoek te verwezenlijken. Daarna barstten de kinderen in luid gejuich uit toen de juffrouw zei dat ze naar huis mochten. Het was vrijdagmiddag half drie, hun werkweek zat erop.

Alle foto's zijn gemaakt door: Jan Leijenhorst